Ο βελονισμός είναι μία αρχαία θεραπευτική μέθοδος.  Στην Κίνα γνώρισε πλήρη άνθηση γύρω στα 2700 π.χ. και σε κάποια νοσοκομεία εκεί εφαρμόζεται μέχρι και σήμερα μόνος του, ή σε συνδυασμό με θεραπευτικά βότανα. Βασίζεται στην εισαγωγή βελονών σε συγκεκριμένα σημεία του σώματος με σκοπό τη θεραπεία νόσων ή την ανακούφιση από δυσάρεστα συμπτώματα.  Η θεωρία των Κινέζων ήταν πως ο βελονισμός πετυχαίνει ρύθμιση της ροής της ενέργειας (Qi) του σώματος.

Από τη δεκαετία του 1970 που ο βελονισμός έγινε γνωστός στην Αμερική και στην Ευρώπη, η επιστήμη διερευνά το θεραπευτικό αποτέλεσμα και τον τρόπο δράσης του σε διάφορες παθήσεις. Διαπιστώθηκε πως ο βελονισμός προκαλεί έκκριση ενδορφινών (ενδογενών οπιοειδών), αύξηση της ροής του αίματος στα αγγεία και αλλαγή της δραστηριότητας του εγκεφάλου. Επίσης έχει διαπιστωθεί πως η εισαγωγή της βελόνας στο δέρμα προκαλεί ένα κεντρομόλο ερέθισμα που φτάνοντας στο κέντρο του πόνου ¨μπερδεύει¨ τον εγκέφαλο και μπλοκάρει η μετριάζει το αίσθημα του πόνου.

Γι αυτό ο βελονισμός έχει συνήθως καλό αποτέλεσμα στα επώδυνα σύνδρομα-οσφυαλγίες, μυικές κακώσεις, αρθραλγίες, κωλικούς. Το αξιοσημείωτο είναι πως ο βελονισμός δρα όχι μόνο στον οξύ πόνο αλλά και στο χρόνιο πόνο.

Σήμερα έχουμε πολλά φάρμακα για την αντιμετώπιση του πόνου και πιθανόν ο βελονισμός  να ακούγεται πολύ πρωτόγονος σαν θεραπευτική μέθοδος. Οι επικριτές του λένε πως μπορεί η αποτελεσματικότητά του να οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε placebo δράση, όμως το ίδιο συμβαίνει και με τα φάρμακα.

Η διαφορά είναι πως ο βελονισμός δε φαίνεται να έχει σοβαρές παρενέργειες. Επομένως δεν έχει και ανώτερη συνιστώμενη ¨δοσολογία¨.

Επίσης ο βελονισμός μπορεί να συνδυαστεί και με φαρμακευτική αγωγή ή με χειρουργική θεραπεία.